چو حافظ در قناعت کوش و از دنیی دون بگذر

غلط کردم که این طوفان به صد گوهر نمی ارزد

تو را آن به که روی خود ز مشتاقان بپوشانی

که شادی جهان گیری غم لشکر نمی ارزد

که یک جو منت دونان دو صد من زر نمی ارزد