پندارم از لطافت آب روانیا

دل را به نسیه گرچه دهی وعده ها ولیک

جان را به نقد زندگی جاودانیا

هرگه که تشنه گردم خواهم بنوشمت

سهراب وار خنجر عشقت دلم شکافت

ترکا مگر تو رستم زاولستانیا

گویند جان ز فرط لطافت نهان بود