کز خلد قهر کرده به دنیا پریده ای

رضوان چه کرد با تو و حورا ترا چه گفت

کاشفته ای و با پر و بال شمیده ای

غلمان مگر به شوخی سنگی زدت به بال

نزدیک گوش یاری و آشفته ای مگر

آشفته حالی من از آنجا شنیده ای

چنبر نموده پشت و به زانو نهاده سر