قاآنی از بر تو به جایی نمی رود

دامان مریمست مگر آستین تو

اهل هنر به کنه کمالت کجا رسند

خرمن تراست وین دگران خوشه چین تو

تو انگبینی او مگس انگبین تو

تا آن زمان بمان که ز پی شاهدی به خلد

تنگت به برکشدکه منم حورعین تو