گنج بادآورد دارد ماه من در زیر پای

بر شکنج زلف او هرگه که می غلتد نسیم

راستی را منکرم تا دیدم آن گیسوی کج

عافیت را دشمنم تا دیدم آن چشم سقیم

لاجرم عیبش مکن گر خصلتی دارد کریم

دی به شوخی گفت قاآنی مراکمتر ببوس

رحم کن آخر که عاشق را دلی باید رحیم