وز باده گلستان را سازیم ملستان

بشنو سخن راست ز مستان و بخور می

گر فصل بهاران بود از فصل زمستان

ای ترک سحر به که سوی باغ خرامیم

ای هر دو لبت سرخ تر از پهلوی سهراب

آندم که برو خنجر زد رستم دستان

گویی روم امشب که کنم دست نگارین