دوشیزه صهبا را مامی دو سه می باید

در جان و دل و دیده جاکرده خیال دوست

آن طایر قدسی را با می دو سه می باید

از تاک به خم و زخم در شیشه از آن در جام

زلف و خط و گیسو را زیب رخ جانان بین

وان صبح همایون را شامی دو سه می باید

خواهی شودت ای دل کام دو جهان حاصل