یک چند جای غم به اگر می خوریم ما

برخیز و مدحتی به سزا گوی شاه را

تا آوری به وجد و طرب مهر و ماه را

تاکی غم بهار و غم دی خوریم ما

نز تخمه بهار و نه از دوده دییم

از چه غم بهار و غم دی خوریم ما

دانیم رفته ناید وز سادگی هنوز