ساغر هنوز بر لب ما هم ز شوق می

جامی که تا به یاد جم و کی خوریم ما

درکام بر نفس ره آمد شدن نماند

از بس که جام باده پیاپی خوریم ما

گوییم لحظه لحظه که می کی خوریم ما

زاینده رود آبش اگر می شود کمست

یک روز اگر صبوحی در جی خوریم ما