بازی و پرده بر رخ خورشید بسته ای

یک حقه عنبری تو که بر نار کفته ای

دیدم ز دور در رخ تو آتشین دو شب

پنداشتم که جنگل آتش گرفته ای

زاغی و شاهباز به شهپر نهفته ای

نمرودی ازجفا نه که ریحان خط گواست

بر اینکه تو خلیلی و در نار رفته ای