زاغی و شاهباز به شهپر نهفته ای

دیدم ز دور در رخ تو آتشین دو شب

پنداشتم که جنگل آتش گرفته ای

بازی و پرده بر رخ خورشید بسته ای

نمرودی ازجفا نه که ریحان خط گواست

بر اینکه تو خلیلی و در نار رفته ای

چون دود و چون شبه سیهی و دل مرا