چون نار تفته ای و چو الماس سفته ای

نمرودی ازجفا نه که ریحان خط گواست

بر اینکه تو خلیلی و در نار رفته ای

چون دود و چون شبه سیهی و دل مرا

چیزی ندانمت به جز از سایه بر زمین

از بهر آنکه کاسف ماه دو هفته ای

پر فرشته ای ز چه آلوده ای به گرد