از گوی زنخدانت و چوگان سر زلف

کاری که کند با دلم آن خنجر مژگان

آشفته مکن چون دل من کار جهانی

بر باد مده یعنی آن زلف پریشان

آسیمه سرم دایم چون گوی ز چوگان

از گریه من نرم نگردد دل سختت

هرگز نکند باران تاثیر به سندان