ز آن می که از آن هر دل غمگین شد خرم

در ساغر زرین یکی آن آتش بی دود

پیش آر می و جام به رغم غم دیرین

بی داروی می درد مرا نبود بهبود

زآن می که از آن خاط ر پژمان شد خشنود

می سیرت و هنجار حکیمست و تو دانی

بیهوده حکیم این همه اصرار نفرمود