صد خار جفا در دلم از حسرت بشکست

باریکتر از فکر خردمند میانت

همسنگ قلل شد غمم از فکر سرینت

همراز عدم شد تنم از عشق دهانت

آن باغ که شد تعبیه بر سرو روانت

قد تو بود تیر و کمان آسا ابروت

من جفته قد از حسرت آن تیر و کمانت