گل شادی آر و فصل اندوه بر

اینست حکیم وقت را فتوی

خاصه که به فصلی اینچنین خرم

ویژه که ز دست چون تو مه سیما

می عشرت بخش و تو روان بخشا

چند از غمت ای بت بهشتی رو

در تاب بود دلم جحیم آسا