بستان و بده مر این دو را چندان

پاکوب و به جهد باده می پیما

از بوسه و باده می مکن ضنت

کاین هر دو من و تراست مستی زا

بی چون و چرا ولیکن و اما

کز نشوه و سکر باده و بوسه

بیخود افتیم هر دو تن از پا