دو زلف او چو دو زنگی غلام گشتی گیر

گشوده طره و بر باد داده ایمان را

درست خاطر مجموع من پریشان شد

از آنکه دیدم آن زلفک پریشان را

که بهر کشتی بالا زنند دامان را

همی معاینه دیدم ز زلف و چهره او

که جبرئیل هم آغوش گشته شیطان را