ز خاک ره نشناسد در عمان را

بدان رسیده که با رای گیتی افروزش

به مهر و مه نبود احتیاج گیهان را

ز بسکه در و گهر ریخت جود او بر خاک

کند چو با کف زربخش جا به کوهه رخش

به کوه جودی بینند ابر نیسان را

زهی وجود توکادراک آدمی زین بیش