ز همت تو چنان نام من بلند شود

چنانکه گوی مطیعست خم چوگان را

بزرگوار امیرا رسیده وقت که من

غلام خود شمرم آفتاب تابان را

که برفشانم بر نه سپهر دامان را

به موکب تو جنیبت کشان به فارس روم

لجام زر فکنم بر به فرق یکران را