نرم نرمک هشته درع میر را زیر کلاه

گوید این مژگان خونریز جگرخای منست

در میان سینه خود میر را دادست جای

گوید این سنگین دل چون کوه خارای منست

واشکارا گوید این زلف سمن سای منست

کرده اندر جامه پنهان رایت منصور میر

نیک می بالد به خودکاین قد رعنای منست