میر ملک جم از آنجا که تو را دارد دوست

ذره از مهر تو خورشید منور گردد

گر به بال پشه ای صورت حزم توکشند

بال او سخت تر از سد سکندر گردد

زیبد ار قدر تو با عرش برابرگردد

چند محروم ز لطف تو شود قاآنی

دل چون آینه اش از چه مکدرگردد