کانچه تدبیر نمایی تو مقدر گردد

چند محروم ز لطف تو شود قاآنی

دل چون آینه اش از چه مکدرگردد

در علاج غمش امروز بکن تدبیری

حالی او تشنه آبست و تویی رود روان

از لب رود روان تشنه چسان برگردد

گرچه صد ره چو قلم تو بریش بند از بند