زاشک خونین رخ پر از یاقوت احمر می کند

نوری است اما ز عریانی به نور آفتاب

آیت نور علی نور اینک از بر می کند

هست چون تیغ تو عریان لاجرم چون تیغ تو

از غلامی تو دارد گفتگو وین حرف را

قند می پندارد و هر دم مکرر می کند

هرچه می گویم مکن این آرزو را لب ببند