از غلامی تو دارد گفتگو وین حرف را

آیت نور علی نور اینک از بر می کند

هست چون تیغ تو عریان لاجرم چون تیغ تو

زاشک خونین رخ پر از یاقوت احمر می کند

قند می پندارد و هر دم مکرر می کند

هرچه می گویم مکن این آرزو را لب ببند

کاین هوس را چرخ عالیقدر کمتر می کند