قند می پندارد و هر دم مکرر می کند

هست چون تیغ تو عریان لاجرم چون تیغ تو

زاشک خونین رخ پر از یاقوت احمر می کند

از غلامی تو دارد گفتگو وین حرف را

هرچه می گویم مکن این آرزو را لب ببند

کاین هوس را چرخ عالیقدر کمتر می کند

او همی گویدکه گر الطاف شه باشد قرین