هرچه می گویم مکن این آرزو را لب ببند

زاشک خونین رخ پر از یاقوت احمر می کند

از غلامی تو دارد گفتگو وین حرف را

قند می پندارد و هر دم مکرر می کند

کاین هوس را چرخ عالیقدر کمتر می کند

او همی گویدکه گر الطاف شه باشد قرین

قدر خاک تیره را از چرخ برتر می کند