بی تمجمج درکش و جان برفروز

چون درآیی با مغان خانه کن

چون درافتی با بتان خانه سوز

آنچه حاصل بینی از صافی و درد

وانکه حاضر یابی از زیبا و زشت

بی تعلل درجه و در وی سپوز

بر امید نسیه نقد ازکف مده