ای داور زمانه ز رفتار اهل فارس

در پارس بی نشان چو به شب مهر انورم

گر در دیار فارس غریبم عجب مدار

کاندر درون رشته خرمهره گوهرم

چون بدسگال جاه تو دایم در آذرم

یک تن مرا نگفت که چونی درین دیار

تا بر رخش به دیده امید بنگرم