جز چند تن که بر سر این ملک افسرند

تا بر رخش به دیده امید بنگرم

یک تن مرا نخواند شبی بر بخوان خویش

از بیم آن گمان که ز خوان لقمه ای خورم

گر شیخ و شاب را نکنم قدح کافرم

زان چند تن هم ارچه بود خاطرم ملول

لیکن به آنکه راه مکافات نسپرم