یا خدمتی خجسته بفرمای مر مرا

اینان چو پشه اند و من آن تند صرصرم

ایدون دو مدعاست مرا از جناب تو

کز شوق آن دو رقص کند جان به پیکرم

کز رشک خون خورند حسودان ابترم

یا همتی که با دل مجموع و جان شاد

بگذارم این عیال و ازین شهر بگذرم