پنبه الماس شد عرفی ولی مجروح من

شکر درد از زیر لب تا مغز جان می رویدم

بستم این رازی که می داند زبان و دل، ولی

حیف گر بر بستن لب صد زبان می رویدم

بس که هر دم نیشی از داغ نهان می رویدم