گرد ریا از در معبود شسته ایم

آسوده تر حسود که ما از ضمیر دل

اندیشه زیان و غم سود شسته ایم

بستیم روی سجده ز محراب آرزو

عرفی چه مایه عجز به هر چشمه برده ایم

تا لوح دل ز بود و ز نابود شسته ایم