از لب غم دیدگان دشنام پر خون بشنوم

واعظا درمانده رسوای عشقم، دم مزن

گر توانم نکته زان لعل می گون بشنوم

تشنه غم بودم اکنون شاد گردم هر کجا

کز شنفتن کرد گفتن گنگ، طرفه زیرکم

ور بگویم خود بر آن باشم که افزون بشنوم

غافلم دارد جنون از حال خود، بگشا نقاب