دو جهان را به یکی جرعه خراب اندازیم

وقت آن است که افیون به شراب اندازیم

دلم از صوت تذروان بهشتی نگشود

گوش بر ناله مرغان کباب اندازیم

ای که بر زشتی من خنده زنی، باش که من