که من زین پنبه عمری رشنه و زنار می رشتم

به فتراکم ببندد عشق و گوید دست و پا کم زن

که من بسیار از این صید زبون در خاک و خون کشتم

ردای عافیت بس خام باف است، آتشی در زن

سراسر کامم و در چشمه لذت فرو رفتم

سراسر ریشم و در پنبه الماس آعشتم

نه طوبی داشت سرسبزی ، نه کوثر داشت نمناکی