هر گاه که در کوی ریا زهد فروشم

بر خلق نخواهم که زنم ناصیه خویش

تا جمله بدانند که من بیهده کوشم

تزویر خرم بهر دو عالم به وکالت

تا فتنه فردای قیامت نشناسی

این مغبچه امروز ببین بر سر دوشم

از دردکشان شو که من غمزده، عرفی