که در بیرون گلخن بلبلی را در قفس دارد

همان بهتر که ساقی در شراب انداز مجنونم

فغان العطش ناگه به گوش خضر ره یابد

بیا ای عشق و بنما ره به سوی چشمه خونم

که فریاد وی از عشق، آتشی افروزد به بیرونم

وگر در سایه طوبی برد خوابم، محال است این

که غم های تو بر بالین بتازد صد شبیخونم