منم کز حرص تاراج متاع درد و غم، عرفی

که فریاد وی از عشق، آتشی افروزد به بیرونم

وگر در سایه طوبی برد خوابم، محال است این

که غم های تو بر بالین بتازد صد شبیخونم

گهی در آستین دست و گهی در جیب گردانم