گر چه حافظ در رنجش زد و پیمان بشکست

داغ دل بود به امید دوا بازآمد

چشم من در ره این قافله راه بماند

تا به گوش دلم آواز درا بازآمد

لطف او بین که به لطف از در ما بازآمد