نتوان گرفت پرواز، هرگز به بال مردم

تا خون دل توان خورد، ای تشنه کرامت

نزدیک لب میاور آب زلال مردم

همت ز خویشتن جو، چون بایزید و شبلی

در جلوه گاه معشوق، عمرم گذشت، لیکن

گه در نظاره خویش، گه در خیال مردم

بانگ ان الحق ما، بی های و هو بلند است