نتوان هلاک خود را، کرد از وبال مردم

در جلوه گاه معشوق، عمرم گذشت، لیکن

گه در نظاره خویش، گه در خیال مردم

بانگ ان الحق ما، بی های و هو بلند است

هنگام عذرخواهی، تاوان زهر نوش است

گر جام جم نداری، مشکن سفال مردم

واله شده است عرفی، بر نقش خامه خویش