ز آمیزش غم با دلت، خوش می گذارد بی غمی

این مشت خاک سوخته، در دامن بادش کنم

بیم است که از باران شید، از هم بریزد صومعه

از خشت خم وز درد می، تعمیر بنیادش کنم

عرفی بمیر از ذوق غم، تا زین خبر شادش کنم