عرفی آرام مجو از دلم، آن رفت که من

که ز انجام ره عشق به آغاز افتم

گفت و گوییست، بنازم به لب خاموشی

که اگر لب بگشایم ز سخن باز افتم

از بر تکیه گه عیش به صد ناز افتم