در تماشا باز مانم، گر من از اطوار خویش

تشنگی را چاره از نظاره زمزم کنم

گر فلاتون را دهم الزام، نادانم، ولی

کوس دانایی زنم گر خویش را ملزم کنم

هر کرا بیگانه یابم، آشنایی کم کنم

عرفی از گوش تامل پنبه خست برآر

تا به هیچت بی نیاز از همت حاتم کنم