به یک صوت حزین صد عندلیب آزاد می کردم

به کوی صید بندان، دوش چون فریاد می کردم

چنان دوش از غمت مشتاق بودم بر هلاک خود

که تا صبح آرزوی تیشه فرهاد می کردم

نه تاثیر نفس بی عمر جاویدان نمی دانم