گریه اش بر سمن و سنبل و نسرین آمد

ساقیا می بده و غم مخور از دشمن و دوست

که به کام دل ما آن بشد و این آمد

رسم بدعهدی ایام چو دید ابر بهار

چون صبا گفته حافظ بشنید از بلبل

عنبرافشان به تماشای ریاحین آمد