گر گذشتم ز در کعبه نه از بی خبریست

تا به کی همره اندیشه باطل باشم

وز دیار طرب آواره تر از دل باشم

مصلحت نیست که با طالب منزل باشم

گر به قانون معین نزیم عیب مکن

حکم عشق است که آشفته شمایل باشم