دل موج خیز درد و جبین صاف از گره

جوشنده ام به حسن مگر شبنم گلم

گر نه قیامتم ز چه لبریز فتنه ام

ور نه ندامتم ز چه عین ناملم

دریای اضطرابم و کوه تحملم

ای مدعی بمیر که از تکیه رضا

منت فروش دوش و کنار توکلم