لب وا کنم به شکوه، به دندان بخا لبم

در دل گذشت یار و فرو ریختم بدان

پیغام ها که داشت نهان از صبا لبم

اقرار کن که سنگ دلم بعد از آن اگر

عرفی به ترهات زن آتش که جاودان

ماند گرسنه گوشم و باشد گدا لبم